31 października 2014, imieniny Alfonsa, Urbana, Krzysztofa

Na temat, natemat.com.pl, Piotr Janczarek, Iwona Janczarek
 
Strona główna
Rozrywka i Refleksja
Diety
Podróże
Zdrowie
Dzieci w szkole
Prawo i finanse
Smacznie
Berlin
Konkursy
  Żylaki. Poważna choroba układu krążenia  Odporność, przeziębienia, infekcje wirusowe  radio Bajka  Dziecko  Zatoki. Nowa metoda leczenia  Ból  Ciśnienie krwi  Choroba zwyrodnieniowa stawów  Okulista  Stomatologia  Diabetolog  Przed operacją. Jak się przygotować.  Uzależnienia  Zdrowo i bezpiecznie w podróży  Hemoroidy. Objawy i ich łagodzenie. Leczenie.  Badania - kalendarz badań profilaktycznych  Neurolog  Psychika  Gastrolog  Infekcje intymne  Dermatolog  Karmienie piersią  Mistrzostwa w ratowaniu życia  Laryngolog  Onkolog  Ginekolog i Seksuolog  Ruch, ćwiczenia, sport  Kardiolog
750x200
Powiadom znajomego

Wyślij link znajomemu

zamknij

Choroba afektywna dwubiegunowa

fot. Shutterstock 

drukuj artykuł z portalu natemat.com.pl

Choroba afektywna dwubiegunowa. ChAD. Choroba psychiki. Wahania nastrojów. Depresja. Euforia. Jak leczy się chorobę afektywną dwubiegunową. Trójprzymierze terapeutyczne. Droga Do Siebie.

Od depresji po euforię, tak można najkrócej określić chorobę afektywną dwubiegunową (ChAD), w porównaniu do zwykłych wahań nastrojów, te związane z chorobą są znacznie bardziej intensywne i skrajne, dlatego mają destrukcyjny wpływ na funkcjonowanie chorego.  Choroba afektywna dwubiegunowa jest przewlekłym zaburzeniem psychicznym, które wpływa na samopoczucie oraz zachowanie osoby chorej. Przebieg choroby jest bardzo różnorodny i zależy od rodzaju zaburzenia – objawy manii i depresji mogą występować oddzielnie w długich odstępach czasu lub na przemian w tym samym okresie, z lekkim lub dużym nasileniem.

prof. Bogdan de Barbaro
prof. dr hab. n. med. Bogdan de Barbaro, kierownik Zakładu Terapii Rodzin Katedry Psychiatrii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego
- Choroba afektywna dwubiegunowa jest najczęściej występującą chorobą psychotyczną. Niestety lekarze nadal mają trudności z jej zdiagnozowaniem, natomiast pacjenci oraz ich najbliżsi nie mają świadomości choroby. Doświadczane epizody manii oraz depresji interpretują jako reakcje na  codzienne życiowe sytuacje, a nie jako objawy ChAD.











Objawy choroby
Podstawowe objawy depresji to m.in.: przygnębienie, pesymizm, utrata energii, niechęć do wykonywania jakichkolwiek czynności, zmęczenie, utrata zainteresowań. W okresie depresji często występują także inne objawy psychologiczne: poczucie niskiej wartości, niska samoocena; smutek; poczucie winy, porażki, brak nadziei. Osłabieniu ulegają także funkcje poznawcze: pogarszają się pamięć i koncentracja uwagi; dużą trudność sprawia podejmowanie nawet prostych decyzji. Charakterystyczne są także objawy somatyczne: utrata łaknienia, zmniejszenie masy ciała, problemy z trawieniem; zaburzenia snu. Kiedy depresja jest bardzo nasilona, chory może próbować popełnić samobójstwo. Depresję można rozpoznać, jeżeli jej objawy utrzymują się przez co najmniej 2 tygodnie i powodują upośledzenie funkcjonowania na różnych polach aktywności.

Drugim biegunem w chorobie afektywno dwubiegunowej są stany maniakalne/hipomaniakalne, których objawy są przeciwstawne w stosunku do depresji. Do charakterystycznych cech hipomanii należą: łagodne wzmożenie nastroju, zwiększona energia i aktywność, dobre samopoczucie fizyczne i psychiczne. Osoby w stanie hipomanii łatwiej nawiązują kontakty towarzyskie, są bardzo rozmowne. Mogą wystąpić również takie dolegliwości, jak drażliwość i zaburzenia koncentracji. Jeżeli objawy drugiego bieguna choroby mają znacząco większe nasilenie, wtedy stan taki określamy jako epizod manii. Epizod maniakalny charakteryzuje: podwyższenie nastroju i niezwykle dobre samopoczucie, któremu towarzyszy poczucie nieograniczonych możliwości, optymizmu i wiary w siebie, często połączonej ze skłonnością do przeceniania własnych zdolności; podejmowanie niepotrzebnego ryzyka; przypływ energii, który pozwala na wykonywanie rożnych czynności przez cały dzień, bez uczucia zmęczenia; nawiązywanie kontaktów nie sprawia trudności; myśli biegną bardzo szybko, mowa jest przyśpieszona, tematy rozmów zmieniają się jak w kalejdoskopie. Chory w tym stanie potrzebuje niewiele snu.
- Chorzy różnie przechodzą przez stany chorobowe. Możliwa jest bezpośrednia zmiana fazy od depresji po hipomanią, a także fazy: hipomania - zdrowie - depresja - informuje prof. Łukasz Święcicki, kierownik Oddziału Chorób Afektywnych II Kliniki Psychiatrii Instytutu Psychiatrii i Neurologii.
- Na 15 lat życia z chorobą, połowa czasu to stan zdrowia, 35% tego okresy zajmują łącznie fazy depresji, pozostały czas to hipomania lub stan mieszany - uzupełnia prof. Łukasz Święcicki.
Choroba afektywna dwubiegunowa może przebiegać w różny sposób. Charakterystyczną cechą ChAD jest jej nawrotowość. U 90% osób, które przebyły jeden epizod chorobowy, występują nawroty. Najczęściej epizody chorobowe oddzielone są okresami bezobjawowymi określanymi jako remisja. Niekiedy mania przechodzi w depresję lub depresja w manię.

Trudności z rozpoznaniem
Nie jest łatwo rozróżnić zwykłą depresję od tej, która jest fazą ChAD, mamy tu do czynienie z około 50-60% pomyłek diagnostycznych. Nie łatwiej jest wcale, gdy chory znajduje się w fazie hipomanii. Skoro czuje się świetnie, nie ma powodów, aby szedł do lekarza, zwłaszcza nie mając świadomości swojej choroby.
- Hipomania dobrze jest oceniana np w pracy, taki pracownik daje z siebie wszystko, z entuzjazmem podchodzi do swoich obowiązków - zauważa prof. Święcicki. - Czasy mamy hipomaniakalne, pracujemy, jako społeczeństwo, aby rozwijać to w ludziach, także u tych, którzy mają tylko niewielkie zadatki na tę chorobę.
Rodziny również niezbyt często chodzą z chorymi do lekarza, a pomoc bliskich jest bardzo istotna w diagnozowaniu choroby i późniejszej terapii. Życie z osobą chorą jest bardzo ciężkie dla rodziny, są to zwykle osobnicy despotyczni, szastający pieniędzmi, lubią sporty ekstremalne i częściej powodują wypadki drogowe.
Choroba najczęściej rozpoczyna się w wieku 20.-30. lat. U połowy pacjentów pierwszym epizodem jest depresja. Często chory i rodzina nie interpretują dziwnych zachowań i wahań nastroju jako zaburzeń odbiegających od normy, przez co choroba może rozwijać się niezauważona lub być błędnie zdiagnozowana. Najczęstszym nieprawidłowym rozpoznaniem jest depresja nawracająca, zaburzenia osobowości, a w młodym wieku - ADHD. Wynika to zwykle z przeoczenia lub błędnej interpretacji objawów hipomaniakalnych.

Dlaczego chorujemy?
Przyjmuje się, że ChAD spowodowana jest interakcją kilkunastu lub nawet kilkudziesięciu "wadliwych" genów. Skutkiem ich obecności są zaburzenia funkcji błony komórkowej neuronów, a także zachwianie równowagi ilościowej substancji neuroprzekaźnikowych, które regulują nastrój i napęd. Poza uwarunkowaniami biologicznymi ważną rolę odgrywają czynniki środowiskowe, które mogą wpływać zarówno na wystąpienie depresji, jak i manii (hipomanii). Dodatkowo bodźcami wyzwalającymi zaburzenia nastroju mogą być (gdy trwają przez dłuższy okres): zaburzenia rytmów okołodobowych (niedobór snu) oraz nadużywanie alkoholu i substancji psychoaktywnych oraz innych leków, które pogłębiają utratę kontroli nad zachowaniem i są czynnikiem destabilizującym nastrój.

prof. Łukasz Święcicki


Prof. Łukasz Święcicki


- Przyczyną zachorowania mogą być przykre wydarzenia. Zdarza się, również, że chorobę mogą spowodować zdarzenia pozytywne, jak awans w pracy, czy narodziny dziecka. Każde, pozytywne i negatywne zdarzenia powodujące stres, ale muszą one trafić na odpowiednie podłoże biologiczne.












Jakie są typy choroby afektywnej dwubiegunowej?

Choroba afektywna dwubiegunowa typu I - charakteryzuje się występowaniem epizodów depresji 
i manii;
Choroba afektywna dwubiegunowa typu II – występują epizody depresji i hipomanii;
Zaburzenie typu spektrum choroby afektywnej dwubiegunowej – charakteryzuje się występowaniem epizodów depresji i innych cech „dwubiegunowości”: np. krótkotrwałe hipomanie, częste nawroty depresji, obciążenie rodzinne chorobą afektywną dwubiegunową
Cyklotymia - zaliczana do przewlekłych zaburzeń nastroju; charakterystyczną cechą są stałe zmiany nastroju, które oscylują między łagodnymi objawami depresji i stanami nieznacznie wzmożonego samopoczucia, które nie są nasilone w takim stopniu jak w epizodzie depresji i manii/hipomanii.

Jak leczy się ChAD?

Największą szansę osiągnięcia długotrwałej poprawy daje leczenie zintegrowane, czyli zastosowanie farmakoterapii, psychoterapii, terapii rodzinnej. W chorbie afektywnej dwubiegunowej leczenie - jego cele, stosowane leki są uzależnione od tego, czy chory jest w okresie depresji, manii, czy remisji. Farmakoterapia powinna być wspomagana psychoterapią. Pacjentowi proponuje się rożne formy psychoterapii, w zależności od potrzeb, czyli indywidualną, grupową, małżeńską, rodzinną. Najważniejszą metodą psychoterapeutyczną jest psychoedukacja - poinformowanie pacjenta o przebiegu choroby, metodach leczenia, zasadności przyjmowania leków oraz sposobach zapobiegania i rozpoznawania wczesnych objawów nawrotu.
W wypadku farmakoterapii stosuje się różne leki. Są to:
leki normotymiczne I generacji (wprowadzone w latach 1960-1980): lit, walproinian, karbamazepina,: mają one działanie przeciwmaniakalne, wzmacniające działanie leków przeciwdepresyjnych, a przy długotrwałym stosowaniu zmniejszają ryzyko nawrotu choroby;
leki normotymiczne II generacji (wprowadzone po roku 1995):    
atypowe leki przeciwpsychotyczne klozapina, olanzapina, kwetiapina, aripiprazol, mają one działanie przeciwmaniakalne, kwetiapina ma dodatkowo działanie przeciwdepresyjne, przy długotrwałym stosowaniu (często w skojarzeniu z lekiem normotymicznym I generacji) zmniejszają ryzyko nawrotu choroby 
lamotrigina; ma działanie przeciwdepresyjne, a przy długotrwałym stosowaniu zapobiega nawrotom choroby
leki przeciwdepresyjne wywierające lecznicze działanie na objawy depresji, najczęściej stosuje się je 
w skojarzeniu z lekami normotymicznymi;
leki przeciwlękowe i nasenne - mają znaczenie wyłącznie pomocnicze i wspomagające dla podstawowego leczenia.

Droga Do Siebie

Rozpoczęła się druga edycja ogólnopolskiego programu edukacyjnego: "Droga Do Siebie" poświęconych chorobie afektywnej dwubiegunowej i schizofrenii. Bierze w nim udział 16 organizacji pozarządowych. Głównym celem programu jest edukacja i wspieranie osób z zaburzeniami psychicznymi w poznawaniu swojej choroby, w radzeniu sobie ze stanami emocjonalnymi jej towarzyszącymi, w uzyskiwaniu integracji z samym sobą i z otoczeniem. Takie działania w efekcie pomagają w osiąganiu i doświadczaniu przez pacjenta lepszej jakości życia.

Trójprzymierze terapeutyczne

- Podstawą merytoryczną programu Droga Do Siebie - red) jest koncepcja trójprzymierza terapeutycznego, które jest kluczowe w udanej relacji psychoterapeutycznej. Trójprzymierze zakłada świadomy udział pacjenta w terapii oraz angażuje w proces terapeutyczny najbliższych, aby wspólnie z terapeutą zwalczyć objawy choroby oraz poprawić komfort życia osoby chorej oraz jego rodziny (…) – mówi prof. Bogdan de Barbaro.

Więcej informacji na temat choroby i programu:
kliknij: www.drogadosiebie.pl

Wasze komentarze

Dodaj swój komentarz

 

 DODAJ  


 

Do Kasi Ania. Kasiu doskonale Ciebie rozumiem, (przyszlosc) . Mam tez kilka dzieci. Odezwij sie , przyjedziesz, pomoge. Nawzajem sobie pomozemy. asanna3@wp.pl

Zgłoś naruszenie

Do Kasi

2014-02-18 16:30:19

A jak nazwac lek ktory pojawia sie z nikad , paralizuje niemozna normaqlnie funkcjonowac.Leczony latami z nijakim efektem.Boje sie opuszczac dom!!!!!

Zgłoś naruszenie

M.P.58

2012-04-16 18:38:16

najgorsze jest to, ze nikt nie moze nam pomoc. Otoczenie jak slyszy slowo depresja, szpital psychiatryczny czy wogole psychiatra od razu odsuwa sie od takiego czlowieka bo nikt nie chce miec do czynienia z psycholem jak nas nazywaja.A nikt nie wie jak nam sie ciezko zyje, jak ciezko nam jest ulozyc normalne zycie z takim problemem , taka choroba i wlasnie to rowniez tez jest przyczyna ze wpadamy w alkoholizm, narkomanie czy rozne uzalenienia.A nie kazdy ma sile z tego sie wyzwolic. Piekne artykuly, pomoc ze strony panstwa, niby poradnie ale to wszystko slowa, deklaracje a zadnych konkretow. I w grucie rzeczy zostajemy sami ze swoimi slabosciami.A efekty...no coz, marne.Rowniez sprawa finansowa nas gnebi, bo leki sa bardzo drogie, terapie tez, na NFZ trzeba czekac niesiacami a prywatnie nas nie stac. I kolo sie zamyka.Z nasza choroba kazdy ma prawo byc zmeczony nawet najblizszi. Ja wlasnie zostalem prawie sam, bo tkwi przy mnie moja matka z wielka doza cierpliwosci i ojciec, ale widze ze tez jub brak mu sil, najblizswza osoba odeszla odemnie z dwojgiem dzieci bo miala dosc moich zmiennych nastrojow., brak przyjaciol-byli jak mialem pieniadze_(.. I jak sobie pomoc?.Bledne zyciowe kolo

Zgłoś naruszenie

Chory

2013-01-28 09:35:21

a najgorsze w tym jest, ze w naszych czasach nie potrafimy zdiagnozowac poprawnie chorobyw pierwszym stadium zachorowania, pomimo naszej bardzo dobrze wyszkolonej kadry medycznej i wyoskiej technice.I tu jest blad.Tomografy, rozne urzadzenia diagnostyczne bardzo wysokiej klasy stoja bezuzyteczne w pracowniach, bo nie znaja sie na nich , wiec lekarz psychiatra pryzjmuje takiego delikwenta w swoim gabinecie i starymi metodami leczy pacjenta i On wie po 15 min pseudobadania, ze chory jest chory na to, na to i przepisuje leki, czesto bardzo drogie., niby majace pomoc. A lek na jedno dziala pozytywnie na drugie szkodzi. Brak dokladnej diagnozy w leczeniu takich chorob. Taka choroba nie powstaje z dnia na dzien i dlatego nie mozna od razu stawiac czesto blednych diagnoz jak rowniez nie mozna miesiacami badac takiego delikwenta bo go po prostu zniecheca do leczenia, bo za kazdym razem wychwytywane jest to, ze inna jest diagnoza, podwazanie jednej diagnozy drugiej...Najpiew wyszkolonych lekarzy w tym kierunku dopiero diagnoza i leczenie.

Zgłoś naruszenie

Chory

2013-01-28 09:48:00

Mamy bardzo umiarkowany wpływ lub nie mamy go wcale na politykę kolejnych rządów, dotyczącą zdrowia w tym wypadku ludzi cierpiących na choroby psychiczne. Trudno jest też przełamać stereotypy, uprzedzenia w naszym społeczeństwie spowodowane niewiedzą, brakiem empatii. Nie ma jednak innej drogi niż edukacja także zdrowych choć jest to proces trudny, a o efekty trudno. Nie mniej jednak list Chorego to właśnie krok w tym, dobrym kierunku, podobnie jak publikacje.

Zgłoś naruszenie

pjan

2013-01-28 10:30:30

Jaki to lek jest jeśli z byłe czego śmieje sie osoba ktoś coś powie i ta osoba śmieje sie no cały czas czy ktoś wie jaki lek stosować żeby mieć normalny humor i normalnie sie zachowywać proszę o pomoc i pisać na alko31@o2.pl

Zgłoś naruszenie

Jaki to lek

2014-01-05 19:51:43

Kiedy byłam mała moj ojciec dużo pił, robił awantury przez to wszystko zachorował moj brat na schizofremie,tyle ze on sie leczy. Mój ojciez przestał pić ale zachorował na psychoze, czesto znecał sie psychicznie,robił awantury, przeklinał czaskał drzwiami, brat ciagle wracał do szpitala, tam robili spotkania rodzinne, tylko ze ja zawsze miałam wrazenie ze ci psycholodzy maja to gdzies co sie u mnie dzieje w domu.zawsze tylko słyszałam ze ojciec jest chory,i ze najlepiej sie wyprowadzić, bo oczywiscie taki chory moze sie panoszyc moze nawet kogos zabic bo przeciesz mu wolno bo jest chory nie zdaje sobie sprawy.tylko dlaczego jesli nie zdaje sobie sprawy z choroby to jesli sie nie zgodzi na leczenie to psychiatrzy niechca go leczyc skoro on sam o tym nie wie ze jest chory.W naszym Państwie jest duża tolerancja i pobłażliwość dla takich osób,ale niestety przez taka osobe czesto choruje cała rodzina, zamiast leczyc jedna osobele.Chciałabym jeszcze dodać ze w poslce jest coraz wiecej zabójst przez takie chore osoby psychiczne ponieważ nie zmósza sie ich do leczenia, a kiedy się ich leczy to czesto dla oszczedności wypuszcza sie ich ze szpitala.System w jakim zyjemy jest gorszy niż w Sredniowieczu,Chroni sie osoby chore psychicznie ale nikt nie wie jaki koszmar przechodzi rodzina.Wielokrotnie szukałam pomocy, wzywałam policje, chodziłam do psychologa ale nie uzyskałam zadnej pomocy,praktycznie nie miałam dziecinstwa młodości, i jetem sama,poniewaz duzo znajomych sie odemnie odsuneło, czesto słyszałam takie słowa z jakiego ty jesteś domu, jestes z domu wariatów.Nawet nie wiecie jak takie słowa bola.Chciałabym zaapelować do naszego państwa aby zmieniło przepisy aby takie osoby pozostawały na duzej w szpitalach i nie pozostawiac tego problemu rodzinie, bo naprade z takimi osobami jest ciezko, przez całe zycie czuje sie strach, i niemoc, osamotnienie,dodam jeszcze iz, dlaczego rodzina ma sie wyprowadzac, jesli nie ma takiej mozliwosci, moja mama byłam na recie, bo sama była chora, z trójka małych dzieci, nie miała możliwosci pojscia do pracy, czy ktos sobie wogóle zdaje sprawe ile kosztuje wynajecie mieszkania, utrzymanie 3 dzieci.dodam jeszcze ze moj ojcie oczywiscie twierdzi ze wybudował dom i za nic nie płaci, bo oczywiscie jemu wszystko wolnO. Może ktos powiez ze jestem rozżalona bo takie teksty słyszałam od psychologów tylko jesli ktos nie przezył takiego koszmaru to nie wie jak to jest naprawde,Jeli chcemy życ w zdrowym społeczeństwie to naprawde nie bądzmy obojętni.

Zgłoś naruszenie

Kasia

2013-12-26 11:48:30

 

O NAS | KONTAKT | REKLAMY | MAPA STRONY | MAPA XML

Netpress, Iwona Janczarek

ul. Cyklamenowa 5, 05-077 Warszawa
Tel: 604 201 109, E-mail: allpress@pro.onet.pl

NBS - najlepsze strony internetowe