25 maja 2019, imieniny Grzegorza, Magdy, Marii Magdaleny

Na temat, natemat.com.pl, Piotr Janczarek, Iwona Janczarek
 
Strona główna
Rozrywka i Refleksja
Diety
Podróże
Zdrowie
Dzieci w szkole
Prawo i finanse
Ukraina
Smacznie
Berlin
  Żylaki. Poważna choroba układu krążenia  Odporność, przeziębienia, infekcje wirusowe  Nowoczesna metoda leczenia zaćmy  Nowoczesna diagnostyka i leczenie osteoporozy  Dziecko  Zatoki. Nowa metoda leczenia  Ból  Chemikalia w jedzeniu. Czy trzeba się ich obawiać? Biomonitorowanie człowieka  Bóle kręgosłupa - książka  Ciśnienie krwi  Choroba zwyrodnieniowa stawów  Okulista  Dlaczego warto zadbać o dobre bakterie?  Stomatologia  Diabetolog  Przed operacją. Jak się przygotować.  Uzależnienia  Zdrowo i bezpiecznie w podróży  Hemoroidy. Objawy i ich łagodzenie. Leczenie.  Borelioza - co trzeba wiedzieć o tej chorobie?  Badania - kalendarz badań profilaktycznych  Neurolog  Psychika  Gastrolog  Infekcje intymne  Dermatolog  Karmienie piersią  Laryngolog  Onkolog  Ginekolog i Seksuolog  Ruch, ćwiczenia, sport  Bezpieczne leki  Kardiolog

Stwardnienie rozsiane

fot. Fotolia 

drukuj artykuł z portalu natemat.com.pl

Stwardnienie rozsiane. Diagnoza. Leczenie. Fingolimod - nowy lek dostępny w Polsce. Sytuacja chorych. Polskie Towarzystwo Stwardnienia Rozsianego.

Jacek Matysiak był pilotem myśliwca. Odszedł z lotnictwa w 2007 r. w wieku 41 lat z powodu objawów choroby, o której jeszcze wtedy nie wiedział. Badania doprowadziły do diagnozy, która brzmiała: "stwardnienie rozsiane". W szpitalu Matysiak dowiedział się, że ma małe szanse na leczenie, nie spełnia kryteriów, jest za stary. Udało się w szpitalu w Bydgoszczy. Dzięki pomocy wielu życzliwych ludzi ma pieniądze na rehabilitację.
Krzysztof Ciupek, 23 letni student Uniwersytetu Śląskiego, jest zmuszony zbierać pieniądze na leczenie. Przez 3 lata był objęty programem lekowym, ale NFZ nie chce przyznawać pieniędzy na dłuższy czas, choć leczenie przynosi bardzo dobry skutek. Krzysztof z rodziną i przyjaciółmi uzbierał trochę pieniędzy, które wystarczą na kilka miesięcy leczenia.
Stan 34-letniego Arkadiusza Pisarkiewicza pogarsza się z dnia na dzień, został przykuty do wózka, zamknął się w sobie. Przyjaciele zaczęli się oddalać, o jego zdrowie zaciekle walczą rodzice. Niestety, starania o ponowne objęcie leczeniem nie przynoszą efektów.
Jacek Gaworski, ma 43 lata, był wielokrotnym mistrzem Polski w szermierce. Gdy zaczął chorować, została przy nim tylko żona. Nie otrzymał pomocy od nikogo, nie był objęty programem leczenia. Razem z żoną sprzedali wszystko, co miało jakąkolwiek wartość, by mieć na leki. Niestety, pieniędzy nie wystarcza.

Historie ludzi chorych, mówią o ciężkiej chorobie, jaką jest stwardnienei rozsiane, które może wyeliminować człowieka z normalnego życia. Mówią, że chorzy często nie otrzymują pomocy od państwa, o walce o każdy grosz potrzebny na leki, jaką toczą wspólnie z najbliższymi i przyjaciółmi. Choć w Polsce pojawia się coraz więcej skutecznych terapii, podstawowym problemem jest dostęp do leczenia, pod tym względem znajdujemy się na przedostatnim miejscu w Europie.

Jakie są przyczyny stwardnienia rozsianego?

Przyczyna schorzenia wciąż jest nieznana, istnieje na ten temat wiele teorii. Lekarze za najbardziej prawdopodobną przyczynę uznają proces autoimmunologiczny. Polega on na tym, że organizm rozpoznaje osłonkę mielinową (osłonka włókien nerwowych), jako tkankę obcą, którą zwalcza własny system obronny człowieka.
Stwardnienie rozsiane  jest jednym z najczęstszych, przewlekłych schorzeń układu nerwowego.  Polska znajduje się w strefie największej liczby zachorowań, choruje w naszym kraju 40-60 osób na 100 tys. mieszkańców.
Choroba dotyka głównie ludzi młodych, najczęściej w wieku 20-40 lat, aktywnych społecznie, rodzinnie i zawodowo. Jest najczęstszą przyczyną inwalidztwa wśród osób dorosłych.

Po czym można rozpoznać SM?

Objawy choroby mogą być różne, zależą one od miejsca wystąpienia ognisk choroby w układzie nerwowym. Najczęstszymi sygnałami choroby są:
- uczucie zmęczenia, czasami pojawiające się niespodziewanie i bez powodu;
- zaburzenia wzroku, takie jak: pogorszenie ostrości widzenia, widzenie podwójne, zapalenie nerwu wzrokowego, oczopląs, ból podczas poruszania gałką oczną;
- objawy ruchowe - m.in. utrata równowagi, drżenie kończyn, niestabilny chód, brak koordynacji ruchów, niedowłady;
- zaburzenie napięcia mięśniowego;
- uczucie mrowienia, drętwienia, albo palącego gorąca, przewlekly ból;
- zaburzenia mowy, trudności z połykaniem;
- zaburzenia w oddawaniu moczu i pracy jelit;
- impotencja, zmniejszenie popędu płciowego;
- zaburzenia poznawcze i emocjonalne, takie jak: utrata pamięci krótkotrwałej, trudności z koncentracją, oceną sytuacji lub logicznym myśleniem, depresja.

Jak przebiega choroba?

Przebieg choroby bywa bardzo różny i trudny do przewidzenia, od łagodnego do szybko postępującego, który prowadzi w krótkim czasie do dużej niesprawności chorego. Co najmniej 15% pacjentów porusza się na wózku inwalidzkim. Pierwsze pięć lat choroby może wskazywać, jak będzie one przebiegała u danej osoby.
U większości chorych SM początkowo daje o sobie znać poprzez czasowe pogorszenie się kondycji, czyli tzw. rzutów choroby - objawy występują, np. co kilka dni, tygodni lub miesięcy. Po nich przychodzi całkowita lub częściowa poprawa zdrowia, czyli tzw. remisja. Może ona trwać kilka miesięcy lub kilka lat. Taki przebieg choroby nazywa się rzutowo-emisyjnym.
Po około 10-15 latach u połowy pacjentów stan ten zmienia się na stale postępujący. Sprawność chorego pogarsza się, mogą towarzyszyć temu rzuty choroby. U około 15% pacjentów przebieg choroby od samego początku ma charakter pierwotnie postępujący.
U około 20% chorych występuje łagodna postać SM. W takim wypadku, po jednym lub dwóch atakach chory całkowicie powraca do zdrowia, a choroba rozwija się bardzo wolno.

Jak diagnozuje się SM?

Nie jest latwo rozpoznać chorobę, ponieważ wiele innych schorzeń ma te same objawy. W diagnostyce choroby pomocne są:
- rezonans magnetyczny, który pokazuje uszkodzenia w obrębie ośrodkowego układu nerwowego;
- badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, które pozwala ustalić, czy w ośrodkowym układzie nerwowym toczy się proces immunologiczny;
- badanie elektrofizjologiczne, kontroluje reakcję nerwów wzrokowych i słuchowych.

Jak leczy się stwardnienie rozsiane?

Farmakoterapia.
W ostrych rzutach, przy postaci rzutowo-remisyjnej podaje się steroidy, które mają silne działanie przeciwzapalne i immunosupresyjne. Przy bardzo agresywnym przebiegu choroby lekarze rozważają zastosowanie dodatkowych leków immunosupresyjnych.  Celem terapii jest spowolnienie postępów choroby, łagodzenie objawów jej rzutów, wydłużenie czasu pomiędzy nawrotami oraz opóźnienie postępu niesprawności. W tym celu podaje się octan glatirameru i interferony z grupy beta. Jest to tzw. leczenie immunomodulujące.
Innym lekiem immunomodulującym jest natalizumab. Przyjmowany dożylnie raz w miesiącu, zmniejsza częstotliwość rzutów już po pierwszym roku leczenia oraz ryzyko rozwoju choroby po 2 latach terapii. Jego stosowanie jednak powoduje wysokie ryzyko powikłań infekcyjnych.
Od niedawna dopuszczony jest do obrotu w Polsce nowoczesny lek fingolimod, o działaniu immunomodulującym. Lek jest podawany w formie kapsułki. Jego mechanizm działania jest inny niż w wypadku interferonów czy natalizumabu. Lek pomaga chronić ośrodkowy układ nerwowy przed atakiem ukladu immunologicznego. W badaniach klinicznych fingolimod okazał się dwa razy skuteczniejszy od interferonu beta-1a.
Leczenie objawowe nie jest specyficzne dla tej choroby, ma ono przynieść chorym ulgę w cierpieniach i poprawić jakość życia. Opiera się na wielu lekach, m.in. regulujących zaburzenia w oddawaniu moczu i stolca, przeciwdepresyjnych, zwalczających wzmożone napięcie mięśni.
Rehabilitacja ruchowa
Zabiegi fizykoterapeutyczne mają na celu podtrzymanie siły mięśni, walkę ze zwiększonym napięciem mięśni, opóźniać powstawanie przykurczów. Pacjentom ze zwiększonym napięciem mięśniowym pomaga też krioterapia.

Walka o prawa pacjentów do leczenia

W Polsce walką o prawa pacjentów chorych na SM zajmuje się głównie Polskie Towarzystwo Stwardnienia Rozsianego. Walczy ono o dostęp chorych do podstawowych leków immunomodulujących, które w innych krajach Unii Europejskiej już od dawna są standardem leczenia dostępnym dla chorych. PTSR domaga się m.in. zniesienia ograniczeń leczenia: czasowego (obowiązuje aktualnie do 36 miesięcy) oraz wiekowego (poniżej 16. i powyżej 40. roku życia).

 

O NAS | KONTAKT | REKLAMY | MAPA STRONY | MAPA XML

Netpress, Iwona Janczarek

ul. Cyklamenowa 5, 05-077 Warszawa
Tel: 604 201 109, E-mail: allpress@pro.onet.pl

NBS - najlepsze strony internetowe