Oczywistą oczywistością jest stwierdzenie, że letnie wędrówki po ojczyźnie przynoszą wiele zdumiewających doświadczeń estetycznych. Niektóre z nich mogą mniej odpornych na wstrząsy turystów przyprawić o zawrót głowy (w lżejszych przypadkach) lub atak szaleństwa (w sytuacjach ekstremalnych). Pomińmy rzeczy banalne, jak osławione pamiątki z wakacji w rodzaju plastikowej ciupagi zaopatrzonej w termometr i napis „Darłowo”. Nas – kolekcjonerów osobliwości z pewnymi ambicjami – interesować będę rzeczy monumentalne w swej kuriozalności. A do takich należą niewątpliwie pomniki. Mamy już w kraju monument kartofla (w Biesiekierzu k. Koszalina) czy też dziecka poczętego i nienarodzonego (Ząbkowice Śląskie).

Wszelkie rekordy ilościowe biją wszelako upamiętnienia Największego Polaka.

Nieoceniona Wikipedia podaje, że „do momentu śmierci Jana Pawła II w Polsce powstało ponad 230 dzieł figuralnych. W okresie 2005-2009 kolejnych 300”. Z tego czasu pochodzi monument wzniesiony śp. papieżowi z inicjatywy mieszkańców Stargardu Szczecińskiego. To piękne miasto, leżące na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego, przyozdobiło bulwar przy ul. Hetmana Stefana Czarnieckiego jednym z najcudaczniejszych pomników Niestrudzonego Pielgrzyma, jaki zdarzyło mi się oglądać.

Zamysłem rzeźbiarza było uchwycenie momentu, w którym wiatr rozwiewa szatę siedzącemu na tronie JPII. Efekt – mamy pierwszy pomnik śp. papieża jako Królowej Śniegu. Serio! Takie skojarzenie nasuwa się niemal wszystkim byłym dzieciom, które w stosownym czasie widziały radziecką baśń animowaną nakręconą przez Nikołaja Fiedorowa (Sojuzmultfilm, 1957). Wtedy postać okrutnej królowej budziła prawdziwą grozę, szczególnie zaś jej spiczaste nakrycie głowy i… sztywna od mrozu opończa tworząca za plecami złowrogie skrzydła. Te papieskie mają na oko z 8 m wysokości, więc także robią nieliche wrażenie.

Na marginesie warto dodać, że stargardzki JPII siedzi na swym przypominającym sanie tronie plecami do cerkwi pw. Piotr i Pawła, twarz zaś zwraca ku monumentowi żołnierzy Armii Czerwonej zdobiącemu Plac Wolności. Czyli – wszystko się zgadza.

Jerzy Linder
fot. Jerzy Linder